یادداشتی از مجتبی محمودی، فعال فرهنگی و اجتماعی، مدرس رسانه و روزنامهنگار
نگاهی از نزدیک به یک جریان مؤمنانه
بازدید از مؤسسه خیریه محبّانالرضا (ع) برای من، نه صرفاً یک دیدار کاری اداری، بلکه مواجههای عمیق با یک جریان فرهنگی ـ اجتماعی ریشهدار در ایمان و همدلی مردمان این سرزمین بود. این مجموعه مردمی با تکیه بر نام مبارک امام رضا (ع)، سالهاست که در سکوت و بیادعا، پرچم خدمترسانی را برافراشته و در مسیر رفع نیاز محرومان، گامهایی مخلصانه برمیدارد.
در گفتوگو با محمود ممتاز، مدیرعامل موسسه، آنچه بیش از هر چیز در کلام او نمایان بود، باور به «خدمت عاشقانه» بود؛ خدمتی که نه از سر وظیفه، بلکه از سر عشق و تعهد سرچشمه میگیرد. ممتاز معتقد است رمز اثرگذاری حرکتهای خیرخواهانه، در اخلاص و استمرار است؛ همانطور که خود میگوید: «بودن در کنار مردم با دل، نه با شعار». همین نگاه متعالی، شالوده معنوی و مدیریتی این موسسه را شکل داده است.
فراتر از کمکهای معیشتی؛ نهادسازی فرهنگی
مؤسسه محبّانالرضا (ع) تنها به توزیع کمکهای مالی و معیشتی بسنده نکرده است، بلکه با طراحی برنامههای فرهنگی و تربیتی، تلاش دارد کرامت انسانی نیازمندان را حفظ کند. ممتاز بر این نکته تأکید دارد که:
«خیریه واقعی، فقط نان دادن نیست؛ امید دادن است. هدف ما این است که خانوادهها دوباره با تکیه بر تواناییهای خود، روی پای خود بایستند.»
این نگاه سبب شده تا فعالیتهای موسسه، فراتر از جنبه اقتصادی، به عنوان یک حرکت فرهنگی مؤثر در جامعه دیده شود؛ حرکتی که از دل همین محبتهای مردمی، فرصتهای تازهای برای رشد، خودکفایی و اشتغال نیز خلق میکند.
مردم، سرمایه اصلی
در فضای گفتوگوها و بازدیدها، چیزی که بیش از همه جلب توجه میکند، شور و اشتیاق کارکنان ،داوطلبان و همراهان موسسه است. چهرههایی که بیهیاهو در تدارک بستههای کمک یا ساماندهی امور حمایتی میکوشند، تجسم عینی همان سرمایه اجتماعیاند که جامعه امروز به شدت بدان محتاج است.
همچنان که آیه شریفه قرآن کریم یادآور میشود، اوج خدمت در همراهی با خدا و یاری مستضعفان است:
«إِنَّمَا نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِیدُ مِنْکُمْ جَزَاءً وَلَا شُکُورًا»
(جزایی و سپاسی از شما نمیخواهیم، جز برای رضای خدا [به شما] اطعام میکنیم.)
در اینجا عشق، معنا میشود؛ عشقی که انگیزه واقعی خدمت است و هیچ انتظاری جز رضایت حق ندارد.
نگاهی تحلیلی؛ نقش خیریهها در امنیت اجتماعی
از منظر اجتماعی، بنیادهایی چون محبّانالرضا نهتنها بازوی توانمند مردمی دولت در کاهش مشکلات اقتصادیاند، بلکه نقشی کلیدی در تقویت اعتماد عمومی و امنیت اخلاقی ایفا میکنند. چنین مجموعههایی شبکهای از امید و همبستگی را در بطن جامعه شکل میدهند و فرهنگ مسئولیتپذیری اجتماعی را میان نسلهای جوان نهادینه میسازند.
در پایان باید گفت؛
بازدید از محبّانالرضا (ع) یادآور این حقیقت بود که در ایران امروز، مؤمنان خاموشی هستند که با دستهای خالی و دلهای بزرگ، زمینه آرامش بسیاری را مهیا میسازند. همانگونه که مدیرعامل موسسه بیان میدارد:
«اگر همه سهمی کوچک در کار خیر داشته باشند، هیچ محرومی در این سرزمین تنها نخواهد ماند.»
این جمله، چکیده فلسفه وجودی مؤسسهای است که در مسیر ولایت، گامهای استوار خود را برای کسب رضایت خدا و دلگرمی بندگانش برمیدارد.


بدون دیدگاه